Photos by Robert Pitman

Informacje o "dziwnych" orkach pierwszy raz obiegły świat po tym, jak badaczowi Arktycznych typów orek, Robertowi Pitmanowi przesłano zdjęcie zrobione w 1955r, w Nowej Zelandii, w miejscowości Paraparamu, gdzie osiadło na plaży stado 17 zwierząt o zaskakująco małych plamkach skroniowych oraz nienaturalnie wypukłym czole. Przez ten czas "dziwne" orki były sporadycznie widywane jeszcze kilka razy: w 1995, 2003, 2004, 2006 i następnie w 2009r. Początkowo sugerowano się tym, że zwierzęta należały do gatunku Orcinus nanus, jednak szybko stwierdzono, że pigmentacja siodła, oraz owalna, położona równolegle do osi ciała plamka skroniowa wykluczają to. Badacze odkryli, że orki te podróżują w zwartych stadkach liczących od 4 do 40 osobników. Odżywiają się prawdopodobnie wyłącznie rybami, szczególnie zasmakowując w jednym gatunku ryb jakim jest Kłykacz patagoński (Dissostichus eleginoides). Rozpiętość geograficzna występowania gatunku opiewa strefy chłodne, wahając się w granicach 40'S i 60'S. Najcześciej zauważano zwierzeta w okolicach Wysp Crozeta i wysp Kerguleny. Co ciekawe, orki te dzielą terytorium z podgatunkiem Orcinus glacjalis, jednak oba typy nie integrują się ze sobą. Jeden raz zaobserwowano tylko wspólne polowanie na ławicę ryb, jednak oba stada zachowywały dystans. Biologia i dialekt Typu D pozostają dotychczas nieznane. Wiadomo natomiast, że orki te wykazują wybitne zdolności migracyjne - aż do 150 mil morskich dziennie. Cały czas trwają badania nad genetyką tych zwierząt. Na dzień dzisiejszy, typ jest nazwany tymczasowo "Sub-arktyczny", jednak po zbadaniu próbek skóry i porównaniu DNA z próbkami O.glacjalis, badacze zadecydują o odrębności lub włączeniu typu w istniejący podgatunek.