Gatunek Orcinus został sklasyfikowany w 1758 przez K.Linnaeus'a. Orka to do duży, charakterystycznie ubarwiony ssak morski należący do rodziny delfinów oceanicznych (Delphinidae). Ciało masywne, obłe. Zwierze to posiada bardzo wysoką (szczególnie u samców) płetwę grzbietową, zaokrągloną głowę i tępy dziób. Płetwy piersiowe u tego gatunku są duże i wiosłowate. Uzębienie u tego gatunku jest wybitnie homodontyczne oraz wyjątkowo nieliczne (28 zębów w szczęce i 28 w żuchwie). Orki, jako największe z delfinów osiągają imponujące rozmiary. Samce przeciętnie mierzą od 6 do 9 metrów oraz ważą w granicach 6-ciu ton, a samice mierzą od 5 do 7 metrów i osiągają wagę przeciętnie 4 tony. Jak na swoje potężne rozmiary, orki są zadziwiająco zwinne i szybkie. Potrafią płynąc z prędkością 65km/h, co czyni je najszybszym ssakiem morskim. Jest to zwierze długowieczne, dożywające nawet 100 lat. Orka jest łatwa do rozpoznania dzięki charakterystycznemu, czarno białemu rysunkowi na skórze. Płetwy piersiowe, górna powierzchnia płetwy ogonowej i większość grzbietu (z wyjątkiem szarego siodła) są czarne. Kolor biały występuje na brzusznej stronie ciała, od żuchwy do otworu moczowo-płciowego i jako biała plama za okiem, mająca zmylić broniącą się ofiarę przed atakiem na prawdziwe oko umieszczone nieco niżej. Dzięki takiemu właśnie ubarwieniu orki bardziej wtapiają się w środowisko, a co za tym idzie mniej rzucają się w oczy potencjalnym ofiarom. Dodatkowo ten charakterystyczny czarno - biały wzór na ciele orek myli ofiarę, gdyż przeczy niejako kształtowi ciała tego zwierzęcia przez co nie jest ono traktowane jako zwierze wywołujące zagrożenie. Anomalie ubarwienia u tych zwierząt odnotowano jak dotąd tylko kilka razy. W stadach znajdowano popielate, a wręcz białe zwierzęta, jednak jasne ubarwienie jest spowodowane Syndromem Cheidiak-Higashi, który odpowiada za zanik melaniny w komórkach skóry. Orka jest najbardziej rozpowszechnionym zwierzęciem w oceanie. Występuje od tropików po obszary biegunowe, jednak najliczniejsze populacje występują na północy Oceanu Atlantyckiego (Islandia, Norwegia), oraz u wybrzeży Kanady i Kolumbii Brytyjskiej. Orki preferują chłodniejsze wody, najchętniej przebywają w strefie pelagialnej, jednak ich obecność była zaobserwowana zarówno w ciepłych, Arabskich morzach (wliczając w to rzadko odwiedzane przez ssaki morskie Morze Czerwone oraz Śródziemne) jak i w tropikalnych zatokach Indonezji. Istnieją doniesienia o migracjach w korytach rzek. Najciekawszy przypadek miał miejsce w Columbia River (USA), gdzie stado orek przepłynęło ponad 100 mil za ławicami migrujących na tarło łososi.